Blog Tekst Don't be Dutch

Ik ben een dag te laat. Die ellendige blog begint me nu al op te breken. Verplicht leuk doen, zoals op een zitverjaardag van een ver familielid waar je niks mee hebt, zo voelt het op dit moment. Maar weet je, vanwege de duizenden reacties op mijn vorige blog – ahum – kan ik jullie deze week natuurlijk niet laten zitten. 

In theorie, ik zeg erbij in theorie, zou dit echt de beste blog allertijden moeten worden. Waarom? Nou, omdat ik een onwijs inspirerende week heb beleefd. Het begon allemaal op dinsdagavond, toen ik door één van mijn zeer gewaardeerde opdrachtgevers uitgenodigd werd om het spannende ‘Inspiration 360’ evenement bij te wonen. In de Inner Circle, wel te verstaan. Ik kon de zweetdruppels op het inmiddels plofferig geworden gezicht van Al Gore tellen. Sorry, echt, maar ik zeg gewoon even wat iedereen dacht toen je het podium op kwam zetten, lieve Al.

Al was trouwens niet de enige die avond. We trapten af met niemand minder dan Sir Richard Branson himself, geïnterviewd door mijn lievelings Eva Jinek. Ik moet zeggen, Richard is een kanjer. Aandoenlijk vond ik hem zelfs, met zijn schattige glimlach. Deze man heeft echt fantastische dingen gedaan voor de wereld waarin we leven en ik vond het een grote eer om naar hem te luisteren. Maar ik wil toch even een kanttekening plaatsen. “Gewoon doen, you know?” was het advies van Richard in een notendop. Als je een goed idee hebt (eeeeh….) en je hebt nog niet al teveel verantwoordelijkheden zoals het onderhouden van je huis, gezin, kinderen, huisdieren, andere volwassen situaties (hij heeft het echt tegen mij), dan moet je het gewoon doen! Ondernemen! Heb plezier, verzamel de beste mensen om je heen, you can do it! Nou, Sir Branson, dat kunt u nu wel allemaal zo makkelijk zeggen, maar ik vind het bij elkaar genomen gewoon best een beetje veel en het is allemaal redelijk onoverzichtelijk geworden. Vierhonderd bedrijven, een vliegtuigmaatschappij, die eilanden, de platenmaatschappij, gevaarlijke stunts, ruimteschepen, waar gaat het nu eigenlijk over? Hoe heeft u het nou precies zo voor elkaar gekregen? Heeft u niet gewoon een hele makkelijk tip, die ik vandaag nog kan toepassen op mijn eigen bedrijf?

Na Richard werd het allemaal nog inspirerender. Survivalgoeroe Bear Grylls kwam aan het woord. “GET UP EVERYBODY, STRETCH, DON’T BE DUTCH!’’ Oh oh, plaatsvervangende schaamte, nee, nee, blijf zitten, blijf, aarrrhhg. Daar stond ik. Arm omhoog. Ik denk dat Bear de wanhoop in mijn ogen zag, want hij besloot al snel om gewoon maar zijn verhaal te gaan vertellen. Survivallen. En de paralellen met het zakelijke leven. Hij vertelde over zijn vader, zijn dromen van vroeger, zijn carrière in het leger waarbij hij zijn rug brak en de moed die hij verzamelde om uiteindelijk toch weer te kunnen klimmen. Daarna volgde zijn verhaal over de barre tocht richting de top van de Mount Everest en toen Winston Gerschtanowitz erbij kwam om hem eens goed aan de survivaltand te voelen werd het verbazend genoeg nog beter. We moeten groots dromen en een keer uit die comfortzone stappen. Helder, ja, inspirerend, ook, maar helaas voelde ik het niet. Bear, je bent de Ultimate Survivor, maar zelfs de president van de Verenigde Staten wist niet wat hij met je aan moest toen jullie samen op pad gingen. Pas toen je zei: “It’s lonely at the top!’’ kon ik me enigszins in je verplaatsen. Niet dat ik mijzelf tot de top van ondernemend Nederland beschouw, maar een eenmanszaak is op zich – ja, het woord zegt het al, redelijk eenzaam.

De volgende ochtend (gisteren dus, tjee, wat gaat de tijd hard) stond de volgende inspirerende afspraak alweer op de agenda. Ik interviewde een Nederlandse topondernemer. Een warme man vol wijsheden en quotes, die de moeite nam om zijn levendige en kleurrijke succesverhaal aan mij te vertellen. Weer zat ik met open mond te luisteren. Maar toch, vandaag, op deze normale donderdagavond ontbreekt het me aan echte inspiratie en creativiteit om het eens helemaal anders te doen.

Wat ik precies met bovenstaande probeer te zeggen is dat er nog zoveel mensen kunnen zijn die enorm veel hebben gepresteerd en na vijftig jaar ervaring heel goed kunnen vertellen hoe ze dat uiteindelijk hebben gedaan. Maar voor jezelf, in the heat of the moment en in de waan van de dag, op die ene avond waarop je keihard moet werken om de creativiteit uit je lijf te persen, is het hartstikke moeilijk. En dus neem ik de adviezen van Richard en Bear op mijn eigen manier ter harte: Gewoon doen, you knowGet out of your comfort zone. Ga ik zeker doen, heren. Niet om het verschil te maken, revoluties te ontketenen, of met het idee om miljardair te worden, maar gewoon omdat het op dit moment goed voelt om te doen. En het schrijven van zo’n blog, jongens, jullie hebben geen idee hoe oncomfortabel dat is.